Een Blockhead

Zo nu en dan wordt je helemaal blij van bijna niets. Geheel onverwacht is er opeens iets dat je dag blij maakt zonder dat je daar op bedacht was.

Een onbekend boek of een plaat, of een muziekstuk is vaak de bron van zo’n verrassing. Nu ook weer. De CD heet “reasons to be cheerful” en ik kwam hem onverwacht tegen tijdens het struinen langs de bakken populaire muziek on onze onvolprezen muziekbibliotheek tegenover het stadhuis. Een plek waar het aangenaam is te verblijven waar ik meestal geen tijd voor heb. Helaas.

Het onverwachte plezier dat ik uit de bieb haal is ook altijd naderhand pas, dat is het mooie er van. Een bekende CD lenen is niet spannend, tenzij de collectie moet worden aangevuld. Van Sailor had ik bijvoorbeeld alleen een oude opname, overgenomen van de LP die ik eeuwen geleden heb gekocht en die in mp3 formaat is overgezet. Leuk, maar niet je dat; een CD biedt dan al beter zicht op de subtiliteiten van de muzikale uitvoering en zeker ook de vocalen die bij Sailor subtiel worden opgediend.

Maar het meeste plezier beleef je aan een CD die zonder idee vooraf is meegenomen en die thuis afgespeeld van verrassende kwaliteit blijkt te zijn. Zo ook nu weer. Ik ken Ian Dury natuurlijk uit mijn jeugd. Enfant terrible uit het pub circuit, provocateur van de ingeslapen burgerij, en algemene mafkees zoals in die jaren er meer opdoken (anyone remember Roger Chapman, of Family fame?) maar deze jongen was ook in dat genre toch echt een toppertje. Het kost moeite om Spasticus Autisticus of Hit me with your rythm stick klassiekers te noemen vanwege de anti-sacrale titels, maar bekend zijn ze bij mijn generatie en je hoort ze nog zo nu en dan op de radio. Maar deze dubbel CD, voluit “reasons to be cheerful, the best of Ian Dury” geheten heeft mij zeer aangenaam verrast. Er zijn mindere stukken, maar het niveau is bepaald interessant, de passie van de performance is gegarandeerd, ook live klinkt de heer Dury authentiek, en de sleeve notes zijn van Phill Jupites, die dikke uit Buzzcocks en vele andere shows, zijn een tractatie om niet te versmaden. Ook deze had ik niet verwacht, maar ze zijn van het niveau dat je van dit heerschap, humorist en ultiem kenner van de Britse popmuziek van de laatste 50 jaar, mag verwachten. Alleen al het opzoeken van de referenties en andere side-tracks op Wikipedia is al een feest op zich.

Nu week ik ook het hoe het is geƫindigd met onze Ian. Het is mij ontgaan, maar hij is overleden aan darmkanker in 2000. Dat we toen in Wheaton Ill woonden is een zwak excuus, ik weet het. Een mooi tribuut deze in 2006 uitgekomen CD. Ga luisteren, en lees over deze bijzondere man. Nee, niet uitstellen, NU!

groetjes, Wil

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>